Punta Langosteira, un pozo con pouco fondo e carente de argumentos

Non cumpre con todos os requisitos necesarios para desempeñar as funcións que se lle supoñen a un porto desas características de polivalencia en calquera circunstancia climatolóxica.

Non pode falarse xa de inviabilidade. Pero si de evidencias. E aínda que ao arriba asinante ténselle catalogado desde hai tempo como “un contrario” ao coñecido como Porto Exterior da Coruña –denominación que xa non concorda coa municipalidade e pasou a ser porto de punta Langosteira–, o certo é que nada teño a favor do levantado/afundido nunha que foi zona de pesca e marisqueo para moitas familias da área e que agora, mire vostede por onde, hai quen descobre como porto refuxio cando este cualificativo teno adxudicado desde que España, en tempos de Aznar como presidente do Goberno, entendeu que os entón denominados “porto refuxio” non eran senón integrantes dunha rede ou plan de zonas refuxio para barcos en perigo nas que figuraban -creo que aínda figuran, se non houbo modificacións respecto diso que descoñezo- a ría de Ferrol e mesmo a de Vigo. Véxase a diferenza entre un porto refuxio e unha zona ou punto de refuxio para buques precisados de asistencia técnica.

O buque-tanque liberiano Max Jacob, tipificado como TTA (Tanker (unspecified), clasificado pola sociedade American Bureau of Shipping, ten máis de 250 metros de eslora, 16,50 metros de calado, 81.565 GT e accedeu esta semana ao porto de Langosteira cunha carga de fuel pesado equivalente a 157.300 toneladas. Pertence á armadora Jacob TankschiffahrtsgeseschaftmbH& Co. Kg. Non puido entrar no porto da Coruña pola carencia neste do calado necesario e derivóuselle, ao parecer a petición de cásaa armadora, a Langosteira onde o teórico porto refuxio acolleulle despois dunha longa e tensa espera da que ninguén fala ou quere falar. Porque tensión e espera presidiron as ao redor de cinco horas de caseta by do buque para poder entrar no tal porto refuxio. Desa tensión e espera poden dar fe, se llo permiten, os prácticos e os capitáns dos remolcadores dos portos de Ferrol e A Coruña alertados polas autoridades competentes por se fose necesaria a súa intervención xa que o Max Jacob carecía de suficiente máquina para afrontar unha entrada complicada ao porto de Langosteira con bajamar. Foi necesario esperar á pleamar porque, de non ser así, o buque-tanque non podería avanzar dada a avaría na servo que arrastraba desde o día anterior e que foi a causa pola que o capitán solicitou axuda.

Dicía que non quería falar de inviabilidade do porto de Langosteira. Pero si o fago das que parecen evidencias de que non cumpre con todos os requisitos necesarios para desempeñar as funcións que se lle supoñen a un porto desas características de polivalencia en calquera circunstancia climatolóxica –e o mal tempo de mar e vento na zona son habituais–. O que non sabiamos é que un buque como o Max Jacob, cun calado de 16,50 metros, non podía entrar neste porto de punta Langosteira no que a UE, o Ministerio de Fomento e Portos do Estado, ademais da propia Autoridade Portuaria, investiron –e o que queda por investir– centenares de millóns de euros que, de non ser pola teimosía dun alcalde e un ministro de Aznar, probablemente estarían mellor empregados en sanidade, educación, etc. Máis que un porto –que o pode ser mediante catálogo– Punta Langosteira é un pozo con pouco fondo e sen apenas argumentos.

Antón Luaces

Xornalista especializado en información marítima. Colaborador do MUNDIARIO.
Categorías
Ecoloxía

RELACIONADAS