Levarán ao alcalde de Vigo aos tribunais por un presunto delito de omisión do deber de socorro

En rolda de prensa o activista Lagarder Danciu, acompañado por Juan, un sen teito, esixiu, en nome de diferentes colectivos, a dimisión da concelleira Isaura Abelairas, responsable do...

Dentro da Ruta da Pobreza, que lle levou por diferentes cidades do estado a documentar de primeira man a situación dos sen teito en España, Lagarder visitou Vigo. En rolda de prensa deu a coñecer o proxecto que está a levar a cabo, en colaboración con diferentes universidades.

A ausencia de datos fiables é o que impulsou a súa acción, posto que até agora a exclusión social manexábase por parte de organismos oficiais que tiraban de datos de ONGs e empresas que á súa vez son beneficiadas por eses mesmos organismos con cuantiosas subvencións. Non importa se no concello de quenda goberna o PP, o PSOE ou mesmo se é unha das “cidades do cambio”. O sistema continúa facendo un suculento negocio pola vía de privatizar a xestión dos servizos sociais a empresas ou ONGs que a cambio reciben subvencións multimillonarias, que destinan principalmente á obtención de beneficios e ao pago de nóminas. Do diñeiro público entregado os beneficiarios reais reciben unha enésima parte, e son moi poucos aos que alcanza a protección social.

Dentro da cidade de Vigo o esquema repítese, cun albergue municipal no que a empresa beneficiada é Grupo 5 que recibe 700.000 € para atender a 38 persoas, case tantas como traballadores sociais ten. No edificio do albergue hase infrautilizado unha planta enteira que, podendo ser destinada a dar teito aos sen fogar, acolle as esculturas das procesións de semana santa. Ademais hai un límite de 10 días de estancia. Hase dado o caso que, habendo camas baleiras no albergue, houbo persoas botadas á rúa, como puido ver cos seus propios ollos Juan, usuario do albergue. En ocasións chamouse á policía local para desaloxar aos sen teito do albergue.

Fóra do albergue municipal, con 38 prazas, só hai dous lugares onde atopar un teito. Un, o dos Irmáns Misionerios, con capacidade para 32 persoas, que non admite mulleres e no que para comer hai que pagar 2 € xa que carece de servizo de comedor. Recibe do Concello de Vigo 57.000 € de subvención.

O outro é unha iniciativa solidaria dun xubilado que, ante a situación dramática de Vigo decidiu alugar cos seus propios medios unha parcela no Calvario onde viven unhas 50 ou 60 persoas, nas condicións que pode ofrecer Suso, o xubilado ao que ningunha institución dá subvención algunha para atender aos sen teito. É dicir, habilita o que pode e como pode para ampliar a capacidade, pero polo menos o trato é moito máis humano, e con iso evitou a morte de varias persoas, con Dignidade.

A situación repítese a nivel autonómico. A Xunta de Galicia, que ten unha consellería dedicada a Política Social, da que é titular José Manuel Rei Varela, non ten vivendas de protección oficial para ofrecer aos sen teito en toda a CCAA. En realidade, tampouco coñece cuantos ten, xa que non emprendeu ningún esforzo por documentar os sen teito de Galica que se estiman en varios miles. O orzamento do que goza Rei Varela ascende en 2016 a 618.5 millóns de euros. Outra institución moi criticada durante a rolda de prensa por Lagarder foron os chamados Defensores do Pobo, nomeados polos diferentes parlamentos autonómicos e que non fan absolutamente nada por ese pobo ao que tamén deberían representar: os sen teito. No caso de Galicia, a Valedora do Pobo, Milagres Otero, dispón dun orzamento en 2016 de 1.684.725 €, que como sinalou o activista vai destinado, do mesmo xeito que ocorre no resto do estado, a pagar o seu soldo, os dos seus adxuntos e o persoal ao seu servizo practicamente na súa totalidade.

No caso do estado, que tamén ten un ministerio con competencias en materia de Asuntos Sociais, para 2016 o orzamento do que dispuxeron os sucesivos ministros que ao longo do ano han pasdo por el (Alfonso Alonso, Fátima Báñez e agora Dolors Monserrat) supera o 2 mil millóns: 2.023 millóns de €, dos que case 1.500 millóns van destinados á Secretaría de Estado de Servizos Sociais e Igualdade.

A esas cifras multimillonarias hai que engadir uns cuantos miles de millóns máis dos que dispoñen a Unión Europea, as Deputacións Provinciais e unha ampla variedade de institucións públicas cun denominador común: dedícanse supostamente aos servizos sociais e son financiadas con diñeiro público. Que, como ben explicou Lagarder, vai destinado, no que á pobreza refírese, á xestión indirecta en case todas elas a través de fundacións, ONGs, e empresas que buscan, como é lóxico, obter beneficios.

Ao longo da súa extensa intervención tamén saíron a relucir casos como o que sucede no abandonado asilo do Barrio do Cura, a represión policial contra os sen teito, aos que identifican e presionan para que abandonen xa sexa o albergue ou lugares onde a súa presenza estorba a imaxe dunha cidade “fermosa” que vende Abel Caballero, quen non ten empacho en facerse fotos no comedor municipal nun día no que non se serviron comidas.

Contra o rexedor de Vigo e o seu concelleiro Isaura Abelairas foron moitas das críticas que cristalizarán nunha denuncia ante os tribunais pola vía penal, do mesmo xeito que fixeron noutros municipios de España.

Ao longo da rolda de prensa o activista agradeceu a Vos Ninguéns, a R.S.P. de Vigo que lle axudasen a documentar a situación de Vigo, citándoos como exemplo da vía a seguir, do mesmo xeito que aos que considera heroes da cidade porque salvan vidas, como Jaime, condutor de ambulancias que reparte mantas aos sen teito; Suso que montou o albergue Dignidade; Paco da a Marxe; o traballador social Antón… Bouzas Con eles e outros colectivos sociais, como As Voces dá Rúa, leva unha imaxe de Vigo que o día anterior botoulle na cara ao alcalde.

Nas cifras manexadas de persoas sen teito (as ao redor de 400 persoas en Vigo e os varios miles de Galicia), non están incluídas as persoas que malviven en infravivendas ou en casas okupas, que serían moitísimos miles máis. Centrouse nelas, nas que dormen na rúa, edificios en ruínas, no monte, entre ratas e outros animais porque son as máis desfavorecidas e son as que van camiño a aumentar esa cifra de 87 mortes que justificarían o presunto delito de omisión do deber de socorro por parte de Abel Caballero. En lugar de presionar á policía local para que lles faga a vida aínda máis difícil, debería formala para axudarlles.

Aos medios de comunicación pediulles que dén a coñecer estes datos silenciados nas portadas das principais cabeceiras. O seu labor de difusión axudaría a facer efectiva esa conexión que desde abaixo ten que chegar a arriba, aos que teñen os recursos para erradicar a pobreza, porque dispoñen de recursos públicos máis que suficientes.

Unha Reportaxe de Ernesto Ilkermn

Categorías
Dereitos Sociais
Ernesto Ilkermn

Fotógrafo e Xornalista. Sempre disposto a disparar e cubrir eses casos aos que a prensa tradicional non chega e non quere chegar. Colabora con varios medios, como: Tercera Información ou Revolución Permanente.

RELACIONADAS